Waynesboro Virginia, USA

27 April 2011
ตรวจสอบเส้นทางจาก google
และเราก็ออกเดินทางสายหน่อยเกือบ 5 เช้า เราไปเส้นทางสายใหม่
คนละเส้นทางกับขามาเพราะฉันอยากจะให้เห็นเมืองต่างๆ ที่แปลกแตกต่างกันไป
Centrally located in Virginia, easily accessible via Interstate, and providing access to the Blue Ridge Parkway and Skyline Drive, Waynesboro, VA is a charming destination as well as an ideal hub for day trips and excursions to surrounding areas.

เริ่มเดินทางกลับ Ottawa โดยผ่านเมือง Waynesboro มีทิวทัศน์สวยงาม
อากาศคล้ายภาคเหนือ ของ Thailand
แต่ใน website ของ Waynesboro เขียนไว้ว่า
It’s not like everywhere else. It’s Your Waynesboro.


หลับบ้าง ตื่นบ้าง จนกระทั่งเย็นจึงแวะพักที่โรงแรม Comfort Innที่เมือง Waynesboro
ตอนแรกว่าจะหา Campground พักแต่กลัวว่าฝนจะตก

เช็คอินเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว ก็ออกไป dinner ที่ร้านอาหารจีน
มีข้อมูลสำหรับนักท่องเที่ยวเพียบพร้อมในโรงแรม เจฟพยายามหาร้านอาหารจีน
สำหรับฉันเสมอ เพราะรับประทานได้มากกว่าอาหารจากประเทศอื่นๆ
ขับรถชมเมือง ไปด้วย เห็นบ้านเมืองเขาสะอาดดีมาก ต้นหญ้าตัดเรียบเสมอกัน
ไม่มีเศษขยะ ต้นไม้เขียวขจี





ย่านนี้ เป็น down town ของเมือง Watnesboro
แต่ฉันไม่ค่อยเห็นคนเดินไปมาเท่าไร เงียบๆ มันเป็นเวลาหลังเลิกงาน
คนส่วนมากจะอยู่บ้านตัวเอง นอกเมือง อีกทั้งตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว


ในที่สุดฉันก็เห็น ร้านอาหารจีน ชื่อNew Ming Garden 316 federal Street
บริการอาหารแบบ Buffe บุฟเฟ่ห์ บริการตัวเอง มีอาหารหลากหลาย
ตอนแรกเรานึกว่าเป็นร้านเล็กธรรมดา พอเข้าไปถึงเห็นว่าตกแต่งหรูหรามาก
เหมือนกับอยู่ในประเทศจีนเลยเชียว ค่าอาหารแบบ Buffet เพียงแค่ 25$
ปกติเรารับประทานอาหารจีนที่ Ottawa เราจ่ายครั้งละ 20$ ต่อคน
เห็นแล้วรู้สึกดีใจมาก อาหารญี่ปุ่นที่ฉันชอบก็มี อร่อยด้วย
อาหารก็อร่อย ฉันทานอาหารจนเต็มท้อง รู้สึกประทับใจในการค้างแรมที่เมืองนี้อย่างยิ่ง

dinner เสร็จแล้ว ก็แวะมาดูโชว์รูมรถคันเล็ก น่ารักราคาแพง
ชอบมาก สวยหรู อยากได้มาขับที่เมืองไทย เวลาไปโรงเรียน
ที่โรงเรียน มีรถเต่าคันเล็ก คุณครูขับมาทุกวัน





รถ Motor home คันนี้ จอดอยู่ข้างนอก show room
ยิ่งดูยิ่งสวยสง่า ไปไหน ไปด้วย ไปได้ทุกที่


แต่คนขับรถMotor home อยากได้รถคันเล็กไปขับเล่น เดินวนไปมา
ไม่ยอมห่าง พินิจพิเคราะห์เป็นเวลานาน


หญิงไทย คนนี้ ก็อยากได้เอามาขับที่ Roi et , Thailand

หลังจากนั้นพักผ่อน ตื่นเช้าเตรียมเดินทางต่อ
เติมน้ำมันให้เต็มถัง จะได้ไปถึงไหนถึงกัน แล้วเราก็ได้ข่าวทอร์นาโด
ถล่มเมือง เมื่อคืนนี้ ถนนบางสายถูกปิด



เช้าเราเตรียมตัวเดินทาง กำลังเติมgas ที่ปั๊ม มีชายคนหนึ่งเดินมาคุยกับคุณเจฟว่าเมื่อคืนนี้เกิดพายุหมุนโทนาโดขึ้นที่ Virginia ฉันไม่รู้ว่าส่วนไหน ถนนปิดบางส่วนให้ดูเส้นทางดีๆ ว่าเส้นทางไหนไปได้ บริเวณที่เกิดพายุหมุน บ้านเรือนพังทลาย มีคนตาย 202 คน
เราเปลี่ยนเส้นทาง ตอนแรกว่าจะไปตามเส้นทางสายเล็ก ผ่านเมืองเล็ก ไม่ใช่เส้นทางหลัก บนซุปเปอร์ไฮเวย์ พอได้ยินข่าว คุณเจฟบอกว่า เราไปเส้นทางหลัก ซุบเปอร์ไฮเวย์ดีกว่า
เพราะเส้นทางเล็กอาจจะถูกปิดบางเส้นทางที่เราไม่รู้ล่วงหน้า ที่จริงแล้ว ทอร์นาโดมันผ่านไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ก่อนเราจะมาถึงที่นี่และรู้ข่าว

ข่าวอ่านจาก google
29เม.ย.2554 รายงานข่าวแจ้งว่า ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เผชิญกับพายุทอร์นาโดครั้งรุนแรงที่สุดในรอบ 37 ปี เมื่อวันพุธทำให้จนถึงขณะนี้มียอดผู้เสียชีวิตใน 6 รัฐเพิ่มเป็นมากกว่า 300 รายแล้ว โดยนับเป็นเหตุการณ์ที่พายุทอร์นาโดพัดถล่มในวันเดียวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในสหรัฐฯ นับตั้งแต่พายุทอร์นาโดที่คร่าชีวิตประชาชน 310 รายเมื่อวันที่ 3 เมษายน 2517
ทั้งนี้ รัฐอลาบาเป็นรัฐที่ได้รับความเสียหายมากที่สุดมีผู้เสียชีวิตมากถึง 194 ราย และยังมีผู้เสียชีวิตอีกมากมายในรัฐมิสซิสซิปปี้ รัฐเทนเนสซี รัฐจอร์เจีย รัฐเวอร์จิเนีย และรัฐเคนตั๊กกี้ จนถึงปัจจุบันมีการประกาศภาวะฉุกเฉินใน 7 รัฐแล้วเพื่อให้สามารถระดมความช่วยเหลือได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนั้น ยังมีลมกระโชกแรงและพายุลูกเห็บตกใน 21 รัฐตั้งแต่นิวยอร์กจนถึงอาร์คันซอ
ด้านศูนย์พยากรณ์อากาศแห่งชาติสหรัฐ รายงานว่า มีพายุทอร์นาโดพัดถล่มในหลายรัฐรวมเกือบ300 ลูกนับตั้งแต่พายุแผ่ปกคลุมเมื่อวันศุกร์ และเฉพาะเมื่อวันพุธมีทอร์นาโดมากกว่า 150 ลูก

Virginia beach

Sunday 24 April 2011
รถ Motor home คันเล็กๆ ของเรา ออกจากบ้านคุณ Andy ประมาณ 6 โมงเย็น
ยังมีแสงแดดรำไร อากาศดีมาก ไม่หนาว
มาถึงด่านเข้า USA. ก็รับการสัมภาษณ์ จากเจ้าหน้าที่ผู้หญิง และ สแกนนิ้วมือทั้ง 10 นิ้ว อีกครั้ง
แล้วเดินทางต่อ อีก 2 ชั่วโมง ประมาณเกือบ 4 ทุ่ม ก็เข้าพักผ่อนที่ โรงแรมเล็กๆ ชื่อ Microtel
ฝนตกเบาๆ ตลอดทางที่ผ่านมา เหนื่อย และหลับสนิท
เช้าตรู่ออกเดินทาง ขับรถไปเรื่อยๆ มีฝนตกโปรยปราย มืดครึ้ม
แต่อากาศคงเปิดในไม่ช้านี้

Monday 25 April 2011
เดินทางต่อ มาเรื่อยๆ หัดอ่านแผนที่ไปด้วย
จนกระทั่งค่ำมืดที่ Washington DC ไม่ได้เข้าไปเที่ยวใน ตัวเมืองหรอก
อยู่รอบนอก ถนน high way เข้าพักที่ โรงแรม Comfort Inn โรงแรมขนาดกลาง
ดีหน่อย มี wi fi ให้ใช้ด้วย ตอนเช้ารับประทานอาหารเช้าที่โรงแรม แบบง่ายๆ
แล้วเราก็เดินทางต่อ มุ่งหน้าสู่ Virginia Beach
จะไปเส้นทางไหน ก็ต้องจ่ายค่าบริการใช้ถนน

บางครั้งก็ต้องลอดอุโมงค์ลอดผ่านใต้ท้องทะเล นึกกลัวอุโมงค์แตกเหมือนในหนังจังเลย

บางช่วงก็ขับรถวิ่งบนสะพานที่ท่าเรือ ช่วงสั้นๆ

ก่อนจะถึง Campground ที่พัก เที่ยงแล้ว แวะรับประทานอาหารไทย
ที่ Williamsburg

แวะเติมน้ำมัน เติมแล้วเติมอีก เดินทางมาไกลแสนไกล

ถนนหนทาง ป่าไม้ริมทางคล้ายบ้านเรา Thailand คิดถึงบ้านขึ้นมาทันที
รถคันเล็ก วิ่งนำหน้า คุณเจฟ ชอบมาก เรียกหากล้องบันทึกภาพเสียงดัง
ไม่ยอมขับรถแซง มีความสุขที่ได้มองดูรถคันเล็ก


ในที่สุด เราก็มาถึง Verginia

ต้องขับรถผ่านย่านใจกลางเมืองก่อนที่จะไปถึง Campground
ขับรถวนไปวนมาหลายรอบ ฉันดูแผนที่ไม่เก่ง คนขับรถก็พยายาม

มีหนุ่มๆปั่นจักรยานท่องเที่ยวตามชายหาด

ร้านค้าขายสินค้าที่ระลึก และนักท่องเที่ยวทีจะไปชายหาด



ติดต่อเข้าพักที่ campground ได้ที่พักสีชมภูหมายเลข 37
ดีหน่อยไม่ไกลจากห้องอาบน้ำซักเท่าไร ห้องน้ำในรถก็มีนะ
แต่แท้งน้ำมันเล็กจุน้ำร้อนน้ำเย็นไม่ค่อยเยอะ ใช้น้ำเวลาอาบไม่จุใจเท่าไร
อยู่ที่ทวีปอเมริกาเหนือ สิ่งที่ชอบที่สุดในชีวิตประจำวันคือ อาบน้ำอุ่นใช้เวลาเป็นชั่วโมง
นี่คือตำแหน่งที่พักของเรา สีชมภู H 37


สภาพอากาศแตกต่างจากการเข้า Campground ครั้งก่อนเพราะครั้งก่อนอากาศ เย็นจัด
ลมก็แรง แต่ครั้งนี้อากาศสบายๆ คล้ายภาคเหนือของเมืองไทย
แต่ฉันก็ก่อไฟที่Camp เพราะต้องทำอาหาร dinner คุณเจฟเป็นพ่อครัวเหมือนเดิม

ป่าไม้ชายหาดที่นี่ต้นสูงใหญ่ ตรงนี้เทศบาลของ Virginia คงอนุรักษ์ธรรมชาติไว้เป็นแหล่งท่องเที่ยวตั้ง Campground เพราะส่วนที่ฉันเห็นเป็นย่านโรงแรมติดชายหาดเรียงเป็นแถวติดกันก็ยาวประมาณ 2 กิโลเมตร แต่ช่วงนี้มีนักท่องเทียวน้อย ไม่ใช่เทศกาลท่องเที่ยวแต่จะมีมากในช่วง มิถุนายน และ กรกฎาคม เพราะเป็นช่วง Vacation และก็จะมีนักท่องเที่ยวเยอะอีกครั้งเมื่อตรงกับช่วงวันหยุดสำคัญ
คืนแรกนอนหลับสนิทใน Motor home

Tuesday 26 April 2011
วันนี้เราทานอาหารเช้าที่ใจกลางเมือง ใกล้ชายหาดติดกับโรงแรมใหญ่ทั้งหลาย

ซื้อเสื้อสีแดงจากร้านอาหารเป็นที่ระลึกที่ได้มาเที่ยวที่นี่


มีฝนตกพรำๆ นิดหน่อย 30 นาที หลังจากนั้นก็ไม่มี เราก็ออกเดินเที่ยว ดูทิวทัศน์ ห้างร้านโรงแรมที่เรียงเป็นแถวยาวเหยียด และดูนักท่องเที่ยวจากประเทศต่างๆ ทั้งยุโรป อเมริกาเอเซีย และ อาฟริกา

We are hold our hand and walk around.

เดินไปเรื่อยจนกระทั่งบ่ายๆ แวะทาน
Ice cream cone โชคดีเจอนักเรียนไทย 5 คน มาทำงานพิเศษ ที่ร้านขายไอศกรีม มาอยู่ได้ 2 เดือนแล้ว อีก 1 เดือนก็จะกลับ คงเป็นนักศึกษา ทราบว่าอยู่พิษณุโลก ฉันได้พูดคุยกับสาวจากพิษณุโลก อีกครั้งแล้วซิ

ก่อนกลับ Camp เราแวะซื้ออาหารและเสื้อผ้าใส่เล่นๆ สำหรับ แอ๊ดดี้ และคุณเจฟซื้อของฝากเพื่อนๆของฉันเยอะแยะ
หลังจาก dinner ดื่มเบียร์ ข้างกองไฟ ก็หลับสนิทจนกระทั่งสาย
หลังจากนั้นก็เตรียมตัวกลับ Canada